Articles by participants of the project in English edition of the Auschwitz Memorial monthly magazine

In the February issue of the "Oś Oswiecim - People - History - Culture" magazine which is published by the Auschwitz Memorial three pages were given to the participants of our project. The articles in Oś are the first effects of work of the press group. More articles by the participants about the Auschwitz-Buchenwald seminars will be published in April edition, both in Polish and English.

Alina Dąbrowska o swoim życiu

Droga pani Aliny Dąbrowskiej przez obozy trwała trzy lata i miała trzy etapy: Auschwitz, Ravensbrück i Buchenwald. O tej szczególnej podróży opowiedziała Zofii Dłubacz, uczestniczce projektu.

Wspólnie stworzyły rodzaj reportażu, który opisuje jej wędrówkę przez życie. Ta wędrówka ciągle trwa i według pani Aliny mimo wszystko jest piękna.


Audio programme Alina Dabrowska by mkwprojekt2011_1

Personal accounts by Auschwitz survivors and by a volunteer worker

„You didn't survive in order to live. You have little time, so you must give testimony.” These words by the Polish poet, Zbigniew Herbert, are very close to all the former prisoners, and especially to those who took part in the International Meeting 2011.
Dzielą się oni swoimi przeżyciami, aby ich świadectwo historii przetrwało. Uczestnicy z grupy audio nagrali wiele z tych opowieści. Dzięki Zofii Dłubacz z Lublina zamieszczamy trzy z nich: relację pani Aliny Dąbrowskiej, Zdzisławy Włodarczyk i Krystyny Budnickiej. Czwarte nagranie to wypowiedź Profesora Ulricha Foxa o jego motywacjach do pomagania byłym więźniom, a piąte – dźwiękowa relacja z uroczystosci 66. rocznicy wyzwolenia Auschwitz Birkenau. Wszystkie nagrania są w języku polskim.

Mrs Alina Dąbrowska, więźniarka Auschwitz, Ravensbrück i Buchenwald, już przed aresztowaniem wiedziała, czym jest obóz. Mimo to przybycie na miejsce było dla niej szokiem.

Alina Dabrowska by mkwprojekt2011_1


O pierwszych doświadczeniach obozowych z Auschwitz opowiada jedenastoletnia wówczas pani Zdzisława Włodarczyk.

Zdzislawa Wlodarczyk by mkwprojekt2011_1


Podczas powstania w getcie warszawskim pani Krystyna Budnicka przez 9 miesięcy ukrywała się w bunkrze, ktory został wykopany pod piwnicą jej rodzinnej kamienicy.

Krystyna Budnicka by mkwprojekt2011_1


Profesor Ulrich Fox, honorowy współpracownik Maximilian Kolbe Werk, opowiada dlaczego został wolontariuszem i zaczął pomagać byłym więźniom.

Ulrich Fox by mkwprojekt2011_1


Relacja z obchodów 66. rocznicy wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau.

Auschwitz 66th anniversary liberation by mkwprojekt2011_1

Каков лагерь смерти глазами ребенка и глазами взрослого человека? What is the death camp in the eyes of a child and the eyes of an adult?

Юлиана Рязанцева

Yuliana Ryazantseva

Затаив дыхание, мы, молодые участники проекта Maksimilian-Kolbe-Werk, слушали уникальные истории свидетелей прошлого. Двое выживших, Исаак Сегалис и Василий Володько, делились с нами своими историями. Исаак был в фашистском гетто еще совсем маленьким ребенком, Василий Володько же попал в лагерь смерти уже взрослым парнем. Две разные судьбы, два разных взгляда на ужас, творимый фашистами. Каков же лагерь смерти глазами ребенка и глазами взрослого человека?

Читатъ далее...

We, the young participants of the Maximilian-Kolbe-Werk project, listened to the unique stories of the witnesses of the past. Two survivors, Ischakas Segalis and Vasyl Volodko, shared with us their stories which they had come through. Ischakas was in a Nazi ghetto, when he was a child and Vasyl Volodko was deported to a death camp as an adult man. Two different fates, two different views on the terror made by the Nazis. What is the death camp in the eyes of a child and the eyes of an adult?

Read more...

Notatki na marginesie spotkania z dyrektorem Państwowego Muzeum Auschwitz–Birkenau, panem dr. Piotrem M.A. Cywińskim.

Im bliżej było końca Międzynarodowego Spotkania, tym bardziej zastanawiałam się, ile we mnie z Niego zostanie. Radość z bycia pośród interesujących ludzi wielu krajów i języków może szybko ulotnić się w konfrontacji z moją szarą, warszawską rzeczywistością. Rytm zajęć warsztatowych, zwiedzania, rozmów, wkrótce miała zastąpić codzienna rutyna. Zajęta wypełnianiem obowiązków prawdopodobnie nie wrócę już do zdigitalizowanych wspomnień Świadków historii. Ważnej lekcji, co robić z doświadczeniem zwiedzania (pielgrzymowania?) Auschwitz udzielił mi jego dyrektor Piotr Cywiński podczas spotkania w przededniu obchodów 66 rocznicy wyzwolenia .

Auschwitz-Birkenau jest miejscem szczególnym, przekraczającym wyobraźnię. Miejscem kaźni Polaków, europejskich Żydów z Francji, Węgier, Grecji; Cyganów, radzieckich więźniów wojennych (w tym Rosjan, Gruzinów, Ukraińców...), Jugosłowian, Czechów, Austriaków, Niemców i ludzi innych nacji. Jego waga jest dopiero odkrywana i przeczuwana. Auschwitz jest soczewką skupiającą całą historię Szoah, II wojny światowej, piekła nazizmu i obozów. Nie sposób zrozumień współczesnego Świata, współczesnej Europy bez zrozumienia tragedii Auschwitz.
 

Praca edukacyjna Miejsca Pamięci takiego jak Auschwitz-Birkenau w przekonaniu p. Dyrektora odbywa się na trzech poziomach. Pierwszy to czyste fakty i historyczna wiedza, poziom pamięci. Drugi, wyrastający z pierwszego, to poziom świadomości. I z nim jest ponoć coraz lepiej, negacjonizm jest w odwrocie. Poziom trzeci i najważniejszy, a zarazem najtrudniejszy do osiągnięcia to poziom naszej dzisiejszej odpowiedzialności. Jakże łatwo rzucać oskarżenie cichego przyzwolenia na zbrodnie hitlerowskie w stronę społeczeństwa lat 40. XX wieku. Bardzo łatwo wpaść w pułapkę pochopnej oceny w kompletnym oderwaniu od siebie samego. Zapominamy jednak, że apokalipsa spełnia się współcześnie dla innych. Kto wie – może kolejne pokolenia odwiedzające muzea ludobójstwa w Darfurze czy Rwandzie będą krytykować za obojętność nas? Ocena może być tym bardziej bolesna, że po Auschwitz nie mamy już tej pierwotnej niewinności, nie możemy powiedzieć, że nie wiedzieliśmy, że nie zdawaliśmy sobie sprawy... Wizyta w Miejscu Pamięci powinna więc być pierwszym krokiem do zerwania z samoobroną, próbą przyznania przed samym sobą, że obozowa rzeczywistość nie wyłoniła się z niebytu ani w niebyt nie odeszła. Pewne wydarzenia, niestety, reaktualizują się czerpiąc soki z ludzkiej obojętności i zaślepienia. Najważniejsza lekcja wyniesiona z Auschwitz to ta, że odpowiedzialność nigdy się nie kończy. Tak wiele zależy od nas samych!

Radiobeitrag über die Internationale Begegnung 2011 // Radio show about the International Meeting 2011

Anlässlich des 66. Jahrestages der Befreiung des Konzentrationslagers Auschwitz-Birkenau sendete das in Wien (Österreich) ansässige Freie Radio Orange 94.0 am 27. Januar 2011 einen einstündigen Beitrag über die Internationale Begegnung des Maximilian-Kolbe-Werks in Auschwitz und Buchenwald. Der Beitrag entstand im Rahmen des Audio-Workshops unter der Leitung von Paweł Kamiński. Im Mittelpunkt steht das am Vortag in Oświęcim-Harmęże geführte Zeitzeugengespräch mit Herrn Edward Paczkowski, geboren 1930. Es fand auf polnisch statt und wurde von Prof. Ulrich Fox konsekutiv ins Deutsche übersetzt.

Weitere Informationen über das Sonderprogramm sind auf der Webseite von Orange 94.0 abrufbar. Der Beitrag selber kann über den folgenden Player angehört werden:

Auschwitz 66 by mkwprojekt2011_1

Ein direkter Download der MP3-Datei ist zudem über folgende Links möglich:
http://soundcloud.com/mkwprojekt2011_1/auschwitz-66
http://www.4shared.com/audio/PHsIpwIC/auschwitz_66.html